1. Zondagochtend 25 juni 1933

 

1.    Zondagochtend  25 juni 1933

Mijn grootouders Martha Moonen en haar tweede echtgenoot Jacob Hubert Wevers overleden 54 jaar geleden aan de gevolgen van een schotwond en messteken. De dader was een man namens Janssen. Grootmoeder was nauwelijks vierenveertig en haar echtgenoot vierendertig.

Grootvader was molenaar en woonde met zijn gezin in de windmolen van Nuth, boven aan de Valkenburgerweg. Als gevolg van een ongeluk was zijn rechterbeen verbrijzeld en vervolgens geamputeerd. Uit het eerste huwelijk van Martha Moonen waren vijf kinderen voortgekomen; met Jacob Wevers had ze vier kinderen, waarvan de jongste nog in de wieg lag.

Ja, het was een tijd met haar eigen tempo. Wat had de dader bewogen? Wat ging er schuil achter deze vuige daad? Welnu, de aanleiding voor de dubbele moord was onenigheid over wat meubeltjes die Janssen – de dader dus – bij molenaar Wevers in bewaring gegeven had. Maar mogelijk, zo niet waarschijnlijker, is dat de woede van de moordenaar gewekt was door grootmoeder, die een van haar dochters – die bij hem in dienst was – bij hem had weggehaald.

Hij dreef een nering in Geleen en omdat hij gescheiden was, waren in het dorp Nuth roddels over het dienstverband ontstaan.

Hoe heeft het zich allemaal toegedragen op die fatale dag?
Het is een kalme dag, 25 juni 1933. Het is zondagmorgen, warm en stil. Witte wolken laten hun schaduwen loom over het dorp glijden. De hoogmis is zonet afgelopen.

De molenaar had zich door het verlies van een been niet laten ontmoedigen, en zowaar, het molenaarsechtpaar had het plan opgevat om zich per rijwiel naar Spekholzerheide te begeven, daarmede gevolg gevend aan een uitnodiging om er met familie kermis te komen vieren. De oudste dochter zal op de baby passen en op de vier jongste kinderen, die op dit moment de hoogmis bijwonen.

Een verdere dochter van vijftien – mijn moeder – had zich enkele dagen terug naar de Locht begeven, naar een oudere zus die daar in dienst was bij een boer. Afgesproken is dat beiden vandaag eveneens naar Spekholzerheide zullen komen.

De moordenaar heeft zich verderop verdekt opgesteld in een wei waar hij een goed overzicht heeft op de weg die naar de molen leidt. Hij draagt een donker krijtstreeppak.

Daar komt het echtpaar aan! Wevers heeft een aangepaste fiets, hij loopt moeilijk. Als ze willen opstappen, herinnert grootmoeder zich dat ze het verplichte fietsplaatje mist. In de winkel aan de overkant van de weg kan ze het lenen, en terwijl ze zich daar even ophoudt, hoort ze buiten een klap.

Menende dat een der banden van de fietsen het begeven heeft, loopt ze de weg op en overziet de situatie, die even verrassend als afschuwelijk is. Haar man ligt op het rijwielpad tussen de fietsen op de grond, in elkaar gezakt na het schot dat zo-even op hem afgevuurd is en hem in de buik getroffen heeft.

Janssen staat gebukt boven hem en hakt en steekt zonder veel complimenten stelselmatig op het slachtoffer in met een mes. Onder dekking van de verlaten straat heeft hij zijn kans schoon gezien. Met een van doodsdrift vertrokken gezicht richt hij zich op, buiten zichzelf en niet meer te stuiten, als hij de vrouw hoort naderen.

Haar smeekbede te stoppen heeft op hem een averechtse uitwerking, en met bloedend staal komt hij nu op haar af. Ze rent voor haar leven het weggetje op in de richting van de molen en halverwege, bij de tuinkraan, haalt hij haar in en brengt haar genadeloos de eerste steken toe.

Ook nu weer maakt hij van het vuurwapen gebruik als de oudste dochter verschrikt naar buiten komt en richt het ook op haar, maar de revolver ketst tot twee keer toe. Zij zet het op een lopen richting Tervoorst, waar de veldwachter woont, achterna gezeten door deze baarlijke duivel.

Intussen heeft de zwaar gewonde molenaarsvrouw zich naar de molen gesleept. Men zal haar dood terugvinden op de eerste verdieping.

De bloedzwelgende moordenaar is op zijn schreden teruggekeerd, loopt de molen in, pakt de wieg met de baby erin op, zet het hele geval buiten neer en grijpt dan in razernij met blote handen de gloeiende kolen uit het fornuis en strooit ze over de bedden uit, kennelijk met de bedoeling brand te stichten. Dan maakt hij zich uit de voeten.